Araklı'da diyaliz hastası İsmet Bıyık, evine ambulans giremediği için el arabasıyla taşınıyor

Trabzon’un Araklı ilçesine bağlı Değirmencik Mahallesi’nde yaşayan diyaliz hastası İsmet Bıyık, evine giden yolun stabilize edilmemesi nedeniyle haftada üç gün tekrarlayan tedavi sürecinde ciddi bir ulaşım sıkıntısı yaşıyor. Mahallede asfalt veya beton yok; yağmur ve kış koşullarında kil toprağına dönen yol, ambulans ve hasta taşıma araçlarının girişini engelliyor.

Ambulans evden bin metre uzakta kalıyor

Aileye göre 112 Acil Servis ekipleri ve özel hasta taşıma araçları, mahalleye giren yola giremediği için evden yaklaşık 1 kilometre mesafede, ana cadde kenarında durmak zorunda kalıyor. Bu mesafe, böbrek yetmezliği nedeniyle hareket yeteneği kısıtlı olan bir hastanın gidebileceği yol değil. Bıyık’ın oğlu ve komşuları, hastayı el arabasına ya da sırtlarına alarak ambulansın beklediği noktaya taşıyor; tedavi sonrası da aynı zorlu yolculuğu tersine yapıyorlar.

"Yol betonlanacak" sözleri yıllardır havada

Mahalle sakinleri ve hasta yakınları, sorunun çözümü için Araklı Belediyesi’ne defalarca yazılı ve sözlü başvuruda bulunduklarını belirtiyor. "Yol betonlanır, sorun çözülür" vaatlerinin yıllardır tekrarlanmasına rağmen herhangi bir ihale veya çalışma başlatılmadığını kaydediyorlar. Belediye yetkililerinden yapılan son görüşmelerde de "bütçe planlaması yapılıyor" yanıtının alındığı, somut bir tarih verilmediği aktarılıyor.

Diyaliz hastaları için 'erişilebilirlik' hayat meselesi

Sağlık Bakanlığı ve ilgili mevzuata göre diyaliz hastalarının tedaviye erişimi, 'engelsiz ulaşım' kapsamında belediyelerin sorumluluğu alanında yer alıyor. Ancak pratikte, mahalle içi yolların imar statüsüne veya belediye bütçesine bağlı kalarak yıllarca bekletilmesi, hastaların her seferinde acil servis lojistiğine yük olmasına neden oluyor. Değirmencik Mahallesi örneği, kırsal ve yarı kırsal yerleşimlerdeki altyapı eksikliğinin kronik hastaların yaşam kalitesini nasıl doğrudan tehdit ettiğini gözler önüne seriyor.