Eski Hollywood'ın parlayan yıldızların acı sonları: Monroe'dan Dean'e trajik final

Altın çağ Hollywood'ı, parıltı ve şöhretin ardında, stüdyo sisteminin disiplini ve medyanın gölgelemelerinde eriyen ruhların dehşet verici bir cemeviydi. MGM, Warner Bros ve Paramount gibi devlerin "yıldız fabrikası" denilen makinesi, oyuncuları mülk gibi davranırken; onları ayakta tutmak için amfetamin, uyumak için barbiturat ve moral için alkol zorluyordu. Bu sistematik sömürü, 20. yüzyılın en ikonik yüzlerinin birçoğunu erken, yalnız ve şüpheli ölümlerle sona erdirdi.

İlaç bağımlılığının kurbanları: Monroe, Garland ve Harlow

Marilyn Monroe'un 5 Ağustos 1962'de 36 yaşında Brentwood'daki evinde ölü bulunması, "olası intihar" olarak arşivlendi ancak toksikoloji raporları barbiturat dozajının ölümcül seviyelerde olduğunu onayladı. Monroe'un psikiyatrist Ralph Greenson ile son görüşmeleri ve Robert Kennedy ile ilişkisiyle ilgili spekülasyonlar yarım asırdır kapatılmamış dosya olarak duruyor. Benzer bir kader, "Oz Büyüsü"nin Dorothy'si Judy Garland'ı da bekliyordu: 22 Haziran 1969'da Londra'daki evinde 47 yaşında barbiturat zehirlenmesiyle hayatını kaybetti. Garland'ın ölümünden wenige ay önceki bir röportajında "Stüdyo bana hayatımı çaldı, beni bir ilaç makinesine çevirdiler" demesi, sistemin acımasızlığını özetliyordu. Hatta sistemin erken kurbanlarından Jean Harlow, 1937'de 26 yaşında böbrek yetmezliğiyle öldüğünde, arkadaşı William Powell "O, stüdyonun istediği her filmi çekmek için kendi bedenini yaktı" demişti.

Aniden kesilen ışıklar: Dean, Kelly ve Clift'in kazaları

James Dean'ın 30 Eylül 1955'te 24 yaşında Cholame Junction kavşağında Porsche 550 Spyder'ıyla yaşadığı ölümcü çarpışma, gençlik kültürünün sembolünü ebedileştirdi. Polis raporu hızı ve yol hakkı ihlalini sebep gösterse de, Dean'ın ölümünden önce "Bu araba lanetli" dediği rivayetleri sinema mitolojisinin bir parçası oldu. Yıllar sonra Grace Kelly için yazılan senaryo çok daha acımasızdı: 13 Eylül 1982'de Monako'yu yöneten Prenses Grace, 52 yaşında sürdüğü Rover 3500'ün kıvrımlı yolda kontrolünü kaybedip derin bir çukura yuvarlanmasıyla ölüp gitti. Yanındaki oğlu Prens Albert hayatta kaldı. Resmi Monako Sarayı açıklaması "beyin kanaması sonucu dirección kaybı"nı neden olarak gösterdi. Montgomery Clift ise 1956'daki korkunç trafik kazasından sonra 10 yıl boyunca ağrılar, alkol ve morfin içinde süründü; 23 Temmuz 1966'da 45 yaşında kalp kriziyle ölü bulunduğunda, yanında hâlâ "Yargıçlar" filmi senaryosu ve içtiği şarap şişesi vardı.

Gölgede kalan trajik final: Entwistle ve Todd

Her trajedi manşet yapmadı. 1932'de Broadway'den Hollywood'a gelen Peg Entwistle, rol bulamaması ve sözleşmesinin feshi üzerine 16 Eylül 1932 gecesi Hollywood yazısının "H" harfinin tepesine tırmanıp 24 yaşında intihar etti. Cebinde kalan notta "Korktum, bu en kolay yoldı" yazıyordu. Thelma Todd ise 1935'te garajında karbon monoksit zehirlenmesiyle ölü bulunduğunda, polis "kaza" kararı verse de, mafya bağlantıları ve eski sevgilisi Roland West'in sahipliğindeki kulüplerle ilgili şüpheler dosyayı kapatmadı. Todd'ün ölümü, kadın oyuncuların stüdyo patronları ve güçlü erkekler tarafından nasıl bir "oyuncak" olarak görüldüğünün karanlık bir kanıtıydı.

Bu isimlerin ortak paydası yetenekleri değil, onları "mülk" sayan bir sistemin onları tüketip atmasıydı. Bugün arşivlerde yatan otopsi raporları, polis tutanakları ve yakınlarının tanıkları, parlak ışıkların ardındaki o soğuk soylencenin belgeleridir. Hollywood'ın altın çağı, aslında bir dizi genç hayatın sistematik olarak yutulduğu bir çöküş tarihi olarak da okunmalıdır.