Adana'da 20 Yıllık Dokuma Mücadelesi: Son Usta Erikli 'Bıraksam Meslek Yok Olur' Dedi

Adana'nın Seyhan ilçesinde, evinin bir odasını atölyeye çeviren Ömer Erikli (58), sabahleyin eyvah başladığında önünde yatan tek bir hedef vardı: Ailesinin ekmek parası. O gün kirkiti eline alan Erikli, 20 yıl sonra o kirkitin sadece geçim aracı değil, tamamen yok olma tehlikesiyle yüz yüze kalan bir kültürel mirasın son kaleleri olduğunu anladı.

Erikli, bölgede "istar" olarak bilinen yerel dokuma tekniğini, usta-çırak ilişkisi içinde öğrenmek yerine, geçim derdiyle bir arkadaşının atölyesinde gözlemleyerek kendisi yetiştirmiş. "Para kazanmak için başladım, zamanla bu iplikler benim hayatım oldu" diyen Erikli, yıllar içinde el işçiliğinin değersizleştiğini, makine dokumasının önüne geçmediğini anlattı.

En büyük acısı ise mesleği aktaramamak. Erikli, "Üç çocuk büyüttüm, hepsine okuttum. Bu işten aldığım para evin kira ve faturalarını karşılayamazken, onlara 'gel öğren, bu mesleği devam ettir' demek vicdanım elvermedi" dedi. Odağına oturduğunda dokuduğu her çizginin, aslında bir sonbahar yaprağı gibi dökülmek üzere bir geleneğin son nefesleri olduğunu söylüyor.

Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü kayıtlarında "geçici koruma altındaki el sanatları" listesinde yer alan bu dokuma türü, son yıllarda turizm odaklı desteklerle yaşıyı korumaya çalışsa da, Erikli gibi ustaların sosyo-ekonomik koşullarının iyileşmeden bu savaşın kazanılamayacağını vurguluyor. "Ben bu işi bıraksam, bu kirkit susar, meslek tamamen yok olur" cümlesi, odanın duvarlarına asılı eski ödüllerden ziyade, o an dokuduğu halının ipliklerinde kalıyor.